23-03-2008, 07:12 PM
Ahırın avlusunda oynardık.Aşagıda gümüş söğütler altında görünmeyen derenin azin sesini işitirdik.Evimiz it çitin kestane agaclarının arkasında kaybolmus gibiydi.Annem istanbul'a gittigi icin benden 1 yas kücük olan kardesım hasanl'la Artık dada ruhun yanından hıc ayrılmıyorduk..Bu babamın seyisi ihtiyar bir adamd.Sabahleyin erkenden ahıra kosşuyorduk.En sevdiğimiz şey atlardı.Dadaruh'la berbaer onları suya götürmek,çıplak sırtlarına binmek, ne doyulmaz br zevkti.Hasan korkar, yalnız binemezdi.Dadaruh,Onu kendi önüne alırdı.Tarbalara arpa koymak yemliklere ot doldurmak ahırı süpürmek gübreleri kaldırmak en eglenceli bir oyundan daha cok hoşumuza gişdiyordu.Hele tımar...Bu en zevkli şeydi.Dadaruh, eline kaşğıyı alıp işe başladı mı, tıkı... tık... tıkı... tık... tıplı bir saat gibi..yerimde duramaz:
-Ben de yapacağım! diye tuttururdum.
O vakit Dadaruh, beni Tosun'un sırtına kor, elime kaşağıyı verir:
- Haydi yap! derdi.
Bu demir aleti hayvaın üstüne sürter, fakat o ahenkli tıkırtıyı çıkaramazdım..
-Kuyrugunu sallıyor mu?
-Sallıyor.
- Hani bakayım?...
Eğilirdim, uzanırdım.Fakat atın sağrısından kuyrugu görünmezdi.
Her abah ahıra gelir gelmez:
Dadaruh, tımarı ben yapacagım,derdiö.
-Yapamazsın
-Niçin
-Daha küçüksün de ondan...
--Yapacagım.
-Büyü öyle
-Ne vakit?
-Boyun at kadar olduğu vakit.
-...
At ve ahır işlerinde yalnız tımarı beceremiyordum. Boyum, karnına bile varmıyordu.Halbuki en keyifli, en eğlenceli şey buydu.Sanki Kaşağının düzenli tıkırtısı Tosun'un hoşuna gidir.Kulaklarını kısıyor, kuyrğunu kocaman bir püskül gibi sallıyordu.Tam tımar bitecegine yakın huysuzlanır, o zaman dadaruh ''Höyt...'' diyesağısına bir tokat indiri, sonra öteki atları tımara başlardı.
Ben de bir gün yalnız başıma kaldım.Hasan'la Dadaruh dere kenarına inmişlerdi.İçimde bir tımar etmek hırsı uyandı.Kaşağıyı aradaım, bulamadım.Ahırın köşesinde Dadaruh'un penceresiz küçük bir odası vardı.Buraya girdim.Rafları aradım.Eyerlerin arasına falan baktım.Yok, yok! Yatağının altında, yeşil tahtadan bir sandık duruyordu.Onu açtım. Az daha sevincimden haykıracaktım. Annemin bir hafta evvel İstanbul'dan gönderdiği hediyeler içinden çıkan fakfon* kaşağı pırıl pırıl parlıyordu. Hemen kaptım.Rahat durmuyordu
- Galiba acıtıyor? dedim.
Gümüş gibi parlayan bu güzel kaşağının dişlerine baktım; çok keskin, çok sivri idi. Biraz köreltmek için duvar taşlarına sürtmeye başladım.Dişleri bozulunca tekrar denedim.Gene atların hiçbiri durmuyordu.Kızdım.Öfkemi sanki kaşağıdan çıkarmak istedim. On adım ilerideki çeşmeye koştum. Kaşağıyı yalağın taşına koydum, Yerden kaldırabilecek ğim ağır birtaş bularak üstüne hızlı hızlı indirmeye başladım.İstanbul'dan gelen, ihtimal, Dadaruh'un kullanmaya kıyamadığı bu güzel kaşağıyı ezdim, parçaladım.Sonra yalağın içine attım.
Babam, her sabah dışarıya giderken bir kere ahıra uğrar, öteyeberiye bakardı. Ben o gün gene ahırda yalnızdım.Hasan, evde hizmetçimiz Pervin'le kalmıştı.Babam, çeşmeye bakarken, yalağın içinde kırılmıs kaşağıyı gördü; Dadaruh'a haykırdı:
- Gel buraya
...
Nefesim kesilecekti; bilmem neden, çok korkmuştum. Dadaruh şaşırdı, kırılmış kaşağıy meydana çıkarınca babam, bunu kimin yaptığını sordu. Dadaruh:
- Bilmiyorum, dedi
Babamın gözleri bana döndü, daha bir şey sormadan:
-Hasan, dedim.
-Hasan mı?
-Evet, dün Dadaruh uyurken odaya girdi.Sandıkdan aldı. Sonra yalağın taşında ezdi.
-Niye Dadaruh'a haber vermedin?
- Uyuyordu.
-Çağır şunu bakalım.
-...
Çitin kapısından geçtim.Gölgeli yoldan eve doğru koştum, Hasan'ı çağırdım. Zavallının bir şeyden haberi yoktu. Koşarak arkamdan geldi. Babam pek sertti. Bir bakışından ödümüz kopardı. Hasan'a dedi ki:
-Eğer yalan söylersen seni döveriö
-Söylemem
-Pekala, bu kaşağıyı niye kırdın?
Hasan, Dadaruh'aun elinde duran alete şaşkın şaşkın baktı. Sonra sarı saçlı başını sarsarak:
-Ben kırmadım, dedi
-Yalan söyleme, diyorum
- Ben kırmadım.
Babam tekrar:
-Doğru söyle, darılmayacağım. Yalan çok fenadır, dedi.
Hasan inkarda inat etti.Babam hiddetlendi.
üzerine yürüdü. ''Utanmaz yalancı!'' diyerek yüzüne bir tokat indirdi.
Bulacagımız ayrıca kelimer:
bir daha onu buraya sokma..
Haykırdı
yürüdü
oynuyordum.
mahpustu
yedigi tokat
ezdirmiş olmasın
derdi
gönderildi
kaldık
getiriyorlar kesip
durgundu
ayrılmıoydu
durgundu
aglıyyorsun
iyi olmayacak
ölecek mi?
uyuyamadım
aglıyordu
yatıyordum
uyandırdım
geliyor
nicin
uyandırdım
söyleyecegım
söyleyeceksin
kırmıstım
darıldınmı
tamamlayamadım
boğuluyordum
affedecekti
söylersen dedi
uyuyor
aglarsın
seni afeder
kapayamadım
kalktım
uyandırdım
ölmüştü
bekliyorlardı..
-Götür bunu eve;
Yazdıgım metindeki mümkünse Fiillerin yapıları açısından incelenmesi cıkarılacak cogunu buldumda bulamadıklarımı yardımcı olabılecek varsa sevınırım saolun
[/quote][quote author=Kenan_16 link=topic=10196.msg65201#msg65201 date=1206204783]
Ahırın avlusunda oynardık.Aşagıda gümüş söğütler altında görünmeyen derenin azin sesini işitirdik.Evimiz it çitin kestane agaclarının arkasında kaybolmus gibiydi.Annem istanbul'a gittigi icin benden 1 yas kücük olan kardesım hasanl'la Artık dada ruhun yanından hıc ayrılmıyorduk..Bu babamın seyisi ihtiyar bir adamd.Sabahleyin erkenden ahıra kosşuyorduk.En sevdiğimiz şey atlardı.Dadaruh'la berbaer onları suya götürmek,çıplak sırtlarına binmek, ne doyulmaz br zevkti.Hasan korkar, yalnız binemezdi.Dadaruh,Onu kendi önüne alırdı.Tarbalara arpa koymak yemliklere ot doldurmak ahırı süpürmek gübreleri kaldırmak en eglenceli bir oyundan daha cok hoşumuza gişdiyordu.Hele tımar...Bu en zevkli şeydi.Dadaruh, eline kaşğıyı alıp işe başladı mı, tıkı... tık... tıkı... tık... tıplı bir saat gibi..yerimde duramaz:
-Ben de yapacağım! diye tuttururdum.
O vakit Dadaruh, beni Tosun'un sırtına kor, elime kaşağıyı verir:
- Haydi yap! derdi.
Bu demir aleti hayvaın üstüne sürter, fakat o ahenkli tıkırtıyı çıkaramazdım..
-Kuyrugunu sallıyor mu?
-Sallıyor.
- Hani bakayım?...
Eğilirdim, uzanırdım.Fakat atın sağrısından kuyrugu görünmezdi.
Her abah ahıra gelir gelmez:
Dadaruh, tımarı ben yapacagım,derdiö.
-Yapamazsın
-Niçin
-Daha küçüksün de ondan...
--Yapacagım.
-Büyü öyle
-Ne vakit?
-Boyun at kadar olduğu vakit.
-...
At ve ahır işlerinde yalnız tımarı beceremiyordum. Boyum, karnına bile varmıyordu.Halbuki en keyifli, en eğlenceli şey buydu.Sanki Kaşağının düzenli tıkırtısı Tosun'un hoşuna gidir.Kulaklarını kısıyor, kuyrğunu kocaman bir püskül gibi sallıyordu.Tam tımar bitecegine yakın huysuzlanır, o zaman dadaruh ''Höyt...'' diyesağısına bir tokat indiri, sonra öteki atları tımara başlardı.
Ben de bir gün yalnız başıma kaldım.Hasan'la Dadaruh dere kenarına inmişlerdi.İçimde bir tımar etmek hırsı uyandı.Kaşağıyı aradaım, bulamadım.Ahırın köşesinde Dadaruh'un penceresiz küçük bir odası vardı.Buraya girdim.Rafları aradım.Eyerlerin arasına falan baktım.Yok, yok! Yatağının altında, yeşil tahtadan bir sandık duruyordu.Onu açtım. Az daha sevincimden haykıracaktım. Annemin bir hafta evvel İstanbul'dan gönderdiği hediyeler içinden çıkan fakfon* kaşağı pırıl pırıl parlıyordu. Hemen kaptım.Rahat durmuyordu
- Galiba acıtıyor? dedim.
Gümüş gibi parlayan bu güzel kaşağının dişlerine baktım; çok keskin, çok sivri idi. Biraz köreltmek için duvar taşlarına sürtmeye başladım.Dişleri bozulunca tekrar denedim.Gene atların hiçbiri durmuyordu.Kızdım.Öfkemi sanki kaşağıdan çıkarmak istedim. On adım ilerideki çeşmeye koştum. Kaşağıyı yalağın taşına koydum, Yerden kaldırabilecek ğim ağır birtaş bularak üstüne hızlı hızlı indirmeye başladım.İstanbul'dan gelen, ihtimal, Dadaruh'un kullanmaya kıyamadığı bu güzel kaşağıyı ezdim, parçaladım.Sonra yalağın içine attım.
Babam, her sabah dışarıya giderken bir kere ahıra uğrar, öteyeberiye bakardı. Ben o gün gene ahırda yalnızdım.Hasan, evde hizmetçimiz Pervin'le kalmıştı.Babam, çeşmeye bakarken, yalağın içinde kırılmıs kaşağıyı gördü; Dadaruh'a haykırdı:
- Gel buraya
...
Nefesim kesilecekti; bilmem neden, çok korkmuştum. Dadaruh şaşırdı, kırılmış kaşağıy meydana çıkarınca babam, bunu kimin yaptığını sordu. Dadaruh:
- Bilmiyorum, dedi
Babamın gözleri bana döndü, daha bir şey sormadan:
-Hasan, dedim.
-Hasan mı?
-Evet, dün Dadaruh uyurken odaya girdi.Sandıkdan aldı. Sonra yalağın taşında ezdi.
-Niye Dadaruh'a haber vermedin?
- Uyuyordu.
-Çağır şunu bakalım.
-...
Çitin kapısından geçtim.Gölgeli yoldan eve doğru koştum, Hasan'ı çağırdım. Zavallının bir şeyden haberi yoktu. Koşarak arkamdan geldi. Babam pek sertti. Bir bakışından ödümüz kopardı. Hasan'a dedi ki:
-Eğer yalan söylersen seni döveriö
-Söylemem
-Pekala, bu kaşağıyı niye kırdın?
Hasan, Dadaruh'aun elinde duran alete şaşkın şaşkın baktı. Sonra sarı saçlı başını sarsarak:
-Ben kırmadım, dedi
-Yalan söyleme, diyorum
- Ben kırmadım.
Babam tekrar:
-Doğru söyle, darılmayacağım. Yalan çok fenadır, dedi.
Hasan inkarda inat etti.Babam hiddetlendi.
üzerine yürüdü. ''Utanmaz yalancı!'' diyerek yüzüne bir tokat indirdi.
Bulacagımız ayrıca kelimer:
bir daha onu buraya sokma..
Haykırdı
yürüdü
oynuyordum.
mahpustu
yedigi tokat
ezdirmiş olmasın
derdi
gönderildi
kaldık
getiriyorlar kesip
durgundu
ayrılmıoydu
durgundu
aglıyyorsun
iyi olmayacak
ölecek mi?
uyuyamadım
aglıyordu
yatıyordum
uyandırdım
geliyor
nicin
uyandırdım
söyleyecegım
söyleyeceksin
kırmıstım
darıldınmı
tamamlayamadım
boğuluyordum
affedecekti
söylersen dedi
uyuyor
aglarsın
seni afeder
kapayamadım
kalktım
uyandırdım
ölmüştü
bekliyorlardı..
-Götür bunu eve;
Yazdıgım metindeki mümkünse Fiillerin yapıları açısından incelenmesi cıkarılacak cogunu buldumda bulamadıklarımı yardımcı olabılecek varsa sevınırım saolun
-Ben de yapacağım! diye tuttururdum.
O vakit Dadaruh, beni Tosun'un sırtına kor, elime kaşağıyı verir:
- Haydi yap! derdi.
Bu demir aleti hayvaın üstüne sürter, fakat o ahenkli tıkırtıyı çıkaramazdım..
-Kuyrugunu sallıyor mu?
-Sallıyor.
- Hani bakayım?...
Eğilirdim, uzanırdım.Fakat atın sağrısından kuyrugu görünmezdi.
Her abah ahıra gelir gelmez:
Dadaruh, tımarı ben yapacagım,derdiö.
-Yapamazsın
-Niçin
-Daha küçüksün de ondan...
--Yapacagım.
-Büyü öyle
-Ne vakit?
-Boyun at kadar olduğu vakit.
-...
At ve ahır işlerinde yalnız tımarı beceremiyordum. Boyum, karnına bile varmıyordu.Halbuki en keyifli, en eğlenceli şey buydu.Sanki Kaşağının düzenli tıkırtısı Tosun'un hoşuna gidir.Kulaklarını kısıyor, kuyrğunu kocaman bir püskül gibi sallıyordu.Tam tımar bitecegine yakın huysuzlanır, o zaman dadaruh ''Höyt...'' diyesağısına bir tokat indiri, sonra öteki atları tımara başlardı.
Ben de bir gün yalnız başıma kaldım.Hasan'la Dadaruh dere kenarına inmişlerdi.İçimde bir tımar etmek hırsı uyandı.Kaşağıyı aradaım, bulamadım.Ahırın köşesinde Dadaruh'un penceresiz küçük bir odası vardı.Buraya girdim.Rafları aradım.Eyerlerin arasına falan baktım.Yok, yok! Yatağının altında, yeşil tahtadan bir sandık duruyordu.Onu açtım. Az daha sevincimden haykıracaktım. Annemin bir hafta evvel İstanbul'dan gönderdiği hediyeler içinden çıkan fakfon* kaşağı pırıl pırıl parlıyordu. Hemen kaptım.Rahat durmuyordu
- Galiba acıtıyor? dedim.
Gümüş gibi parlayan bu güzel kaşağının dişlerine baktım; çok keskin, çok sivri idi. Biraz köreltmek için duvar taşlarına sürtmeye başladım.Dişleri bozulunca tekrar denedim.Gene atların hiçbiri durmuyordu.Kızdım.Öfkemi sanki kaşağıdan çıkarmak istedim. On adım ilerideki çeşmeye koştum. Kaşağıyı yalağın taşına koydum, Yerden kaldırabilecek ğim ağır birtaş bularak üstüne hızlı hızlı indirmeye başladım.İstanbul'dan gelen, ihtimal, Dadaruh'un kullanmaya kıyamadığı bu güzel kaşağıyı ezdim, parçaladım.Sonra yalağın içine attım.
Babam, her sabah dışarıya giderken bir kere ahıra uğrar, öteyeberiye bakardı. Ben o gün gene ahırda yalnızdım.Hasan, evde hizmetçimiz Pervin'le kalmıştı.Babam, çeşmeye bakarken, yalağın içinde kırılmıs kaşağıyı gördü; Dadaruh'a haykırdı:
- Gel buraya
...
Nefesim kesilecekti; bilmem neden, çok korkmuştum. Dadaruh şaşırdı, kırılmış kaşağıy meydana çıkarınca babam, bunu kimin yaptığını sordu. Dadaruh:
- Bilmiyorum, dedi
Babamın gözleri bana döndü, daha bir şey sormadan:
-Hasan, dedim.
-Hasan mı?
-Evet, dün Dadaruh uyurken odaya girdi.Sandıkdan aldı. Sonra yalağın taşında ezdi.
-Niye Dadaruh'a haber vermedin?
- Uyuyordu.
-Çağır şunu bakalım.
-...
Çitin kapısından geçtim.Gölgeli yoldan eve doğru koştum, Hasan'ı çağırdım. Zavallının bir şeyden haberi yoktu. Koşarak arkamdan geldi. Babam pek sertti. Bir bakışından ödümüz kopardı. Hasan'a dedi ki:
-Eğer yalan söylersen seni döveriö
-Söylemem
-Pekala, bu kaşağıyı niye kırdın?
Hasan, Dadaruh'aun elinde duran alete şaşkın şaşkın baktı. Sonra sarı saçlı başını sarsarak:
-Ben kırmadım, dedi
-Yalan söyleme, diyorum
- Ben kırmadım.
Babam tekrar:
-Doğru söyle, darılmayacağım. Yalan çok fenadır, dedi.
Hasan inkarda inat etti.Babam hiddetlendi.
üzerine yürüdü. ''Utanmaz yalancı!'' diyerek yüzüne bir tokat indirdi.
Bulacagımız ayrıca kelimer:
bir daha onu buraya sokma..
Haykırdı
yürüdü
oynuyordum.
mahpustu
yedigi tokat
ezdirmiş olmasın
derdi
gönderildi
kaldık
getiriyorlar kesip
durgundu
ayrılmıoydu
durgundu
aglıyyorsun
iyi olmayacak
ölecek mi?
uyuyamadım
aglıyordu
yatıyordum
uyandırdım
geliyor
nicin
uyandırdım
söyleyecegım
söyleyeceksin
kırmıstım
darıldınmı
tamamlayamadım
boğuluyordum
affedecekti
söylersen dedi
uyuyor
aglarsın
seni afeder
kapayamadım
kalktım
uyandırdım
ölmüştü
bekliyorlardı..
-Götür bunu eve;
Yazdıgım metindeki mümkünse Fiillerin yapıları açısından incelenmesi cıkarılacak cogunu buldumda bulamadıklarımı yardımcı olabılecek varsa sevınırım saolun
[/quote][quote author=Kenan_16 link=topic=10196.msg65201#msg65201 date=1206204783]
Ahırın avlusunda oynardık.Aşagıda gümüş söğütler altında görünmeyen derenin azin sesini işitirdik.Evimiz it çitin kestane agaclarının arkasında kaybolmus gibiydi.Annem istanbul'a gittigi icin benden 1 yas kücük olan kardesım hasanl'la Artık dada ruhun yanından hıc ayrılmıyorduk..Bu babamın seyisi ihtiyar bir adamd.Sabahleyin erkenden ahıra kosşuyorduk.En sevdiğimiz şey atlardı.Dadaruh'la berbaer onları suya götürmek,çıplak sırtlarına binmek, ne doyulmaz br zevkti.Hasan korkar, yalnız binemezdi.Dadaruh,Onu kendi önüne alırdı.Tarbalara arpa koymak yemliklere ot doldurmak ahırı süpürmek gübreleri kaldırmak en eglenceli bir oyundan daha cok hoşumuza gişdiyordu.Hele tımar...Bu en zevkli şeydi.Dadaruh, eline kaşğıyı alıp işe başladı mı, tıkı... tık... tıkı... tık... tıplı bir saat gibi..yerimde duramaz:
-Ben de yapacağım! diye tuttururdum.
O vakit Dadaruh, beni Tosun'un sırtına kor, elime kaşağıyı verir:
- Haydi yap! derdi.
Bu demir aleti hayvaın üstüne sürter, fakat o ahenkli tıkırtıyı çıkaramazdım..
-Kuyrugunu sallıyor mu?
-Sallıyor.
- Hani bakayım?...
Eğilirdim, uzanırdım.Fakat atın sağrısından kuyrugu görünmezdi.
Her abah ahıra gelir gelmez:
Dadaruh, tımarı ben yapacagım,derdiö.
-Yapamazsın
-Niçin
-Daha küçüksün de ondan...
--Yapacagım.
-Büyü öyle
-Ne vakit?
-Boyun at kadar olduğu vakit.
-...
At ve ahır işlerinde yalnız tımarı beceremiyordum. Boyum, karnına bile varmıyordu.Halbuki en keyifli, en eğlenceli şey buydu.Sanki Kaşağının düzenli tıkırtısı Tosun'un hoşuna gidir.Kulaklarını kısıyor, kuyrğunu kocaman bir püskül gibi sallıyordu.Tam tımar bitecegine yakın huysuzlanır, o zaman dadaruh ''Höyt...'' diyesağısına bir tokat indiri, sonra öteki atları tımara başlardı.
Ben de bir gün yalnız başıma kaldım.Hasan'la Dadaruh dere kenarına inmişlerdi.İçimde bir tımar etmek hırsı uyandı.Kaşağıyı aradaım, bulamadım.Ahırın köşesinde Dadaruh'un penceresiz küçük bir odası vardı.Buraya girdim.Rafları aradım.Eyerlerin arasına falan baktım.Yok, yok! Yatağının altında, yeşil tahtadan bir sandık duruyordu.Onu açtım. Az daha sevincimden haykıracaktım. Annemin bir hafta evvel İstanbul'dan gönderdiği hediyeler içinden çıkan fakfon* kaşağı pırıl pırıl parlıyordu. Hemen kaptım.Rahat durmuyordu
- Galiba acıtıyor? dedim.
Gümüş gibi parlayan bu güzel kaşağının dişlerine baktım; çok keskin, çok sivri idi. Biraz köreltmek için duvar taşlarına sürtmeye başladım.Dişleri bozulunca tekrar denedim.Gene atların hiçbiri durmuyordu.Kızdım.Öfkemi sanki kaşağıdan çıkarmak istedim. On adım ilerideki çeşmeye koştum. Kaşağıyı yalağın taşına koydum, Yerden kaldırabilecek ğim ağır birtaş bularak üstüne hızlı hızlı indirmeye başladım.İstanbul'dan gelen, ihtimal, Dadaruh'un kullanmaya kıyamadığı bu güzel kaşağıyı ezdim, parçaladım.Sonra yalağın içine attım.
Babam, her sabah dışarıya giderken bir kere ahıra uğrar, öteyeberiye bakardı. Ben o gün gene ahırda yalnızdım.Hasan, evde hizmetçimiz Pervin'le kalmıştı.Babam, çeşmeye bakarken, yalağın içinde kırılmıs kaşağıyı gördü; Dadaruh'a haykırdı:
- Gel buraya
...
Nefesim kesilecekti; bilmem neden, çok korkmuştum. Dadaruh şaşırdı, kırılmış kaşağıy meydana çıkarınca babam, bunu kimin yaptığını sordu. Dadaruh:
- Bilmiyorum, dedi
Babamın gözleri bana döndü, daha bir şey sormadan:
-Hasan, dedim.
-Hasan mı?
-Evet, dün Dadaruh uyurken odaya girdi.Sandıkdan aldı. Sonra yalağın taşında ezdi.
-Niye Dadaruh'a haber vermedin?
- Uyuyordu.
-Çağır şunu bakalım.
-...
Çitin kapısından geçtim.Gölgeli yoldan eve doğru koştum, Hasan'ı çağırdım. Zavallının bir şeyden haberi yoktu. Koşarak arkamdan geldi. Babam pek sertti. Bir bakışından ödümüz kopardı. Hasan'a dedi ki:
-Eğer yalan söylersen seni döveriö
-Söylemem
-Pekala, bu kaşağıyı niye kırdın?
Hasan, Dadaruh'aun elinde duran alete şaşkın şaşkın baktı. Sonra sarı saçlı başını sarsarak:
-Ben kırmadım, dedi
-Yalan söyleme, diyorum
- Ben kırmadım.
Babam tekrar:
-Doğru söyle, darılmayacağım. Yalan çok fenadır, dedi.
Hasan inkarda inat etti.Babam hiddetlendi.
üzerine yürüdü. ''Utanmaz yalancı!'' diyerek yüzüne bir tokat indirdi.
Bulacagımız ayrıca kelimer:
bir daha onu buraya sokma..
Haykırdı
yürüdü
oynuyordum.
mahpustu
yedigi tokat
ezdirmiş olmasın
derdi
gönderildi
kaldık
getiriyorlar kesip
durgundu
ayrılmıoydu
durgundu
aglıyyorsun
iyi olmayacak
ölecek mi?
uyuyamadım
aglıyordu
yatıyordum
uyandırdım
geliyor
nicin
uyandırdım
söyleyecegım
söyleyeceksin
kırmıstım
darıldınmı
tamamlayamadım
boğuluyordum
affedecekti
söylersen dedi
uyuyor
aglarsın
seni afeder
kapayamadım
kalktım
uyandırdım
ölmüştü
bekliyorlardı..
-Götür bunu eve;
Yazdıgım metindeki mümkünse Fiillerin yapıları açısından incelenmesi cıkarılacak cogunu buldumda bulamadıklarımı yardımcı olabılecek varsa sevınırım saolun